start | ja | teatr, radio, film, telewizja, orkiestra | mp3
napisali | filmy | kontakt | linki | stempel

t

powiadomienia

o nowościach -

tzw. subskrypcja albo newsletter

wpisz maila:

 

 

 

 

 

 

Księga Dżungli  - wg Rudyarda Kiplinga  

tytuł realizacji: Księga Dżungli
miejsce premiery: Teatr Lalki i Aktora w Wałbrzychu
data premiery: 18-05-2013
reżyseria: Jerzy Jan Połoński, Jarosław Staniek
scenariusz: Jerzy Jan Połoński
scenografia: Marika Wojciechowska
choreografia: Jarosław Staniek
muzyka: Michał Kowalczyk
teksty piosenek: Jerzy Jan Połoński
kostiumy: Marika Wojciechowska
projekcje: Dawid Kozłowski
Obsada:  
  - Anna Jezierska
  - Urszula Raczkowska
  - Jakub Grzybek
  - Zbigniew Koźmiński
  - Seweryn Mrożkiewicz
  - Bożena Oleszkiewicz
  - Paweł Pawlik

 

---

 

Księga Dżungli zaprasza

"Księga Dżungli" w reż. Jerzego Jana Połońskiego i Jarosława Stańka w Teatrze Lalki i Aktora w Wałbrzychu. Pisze Elżbieta Gargała w Tygodniku Wałbrzyskim.

Realizatorzy spektaklu opartego na "Księdze dżungli" Rudyarda Kiplinga mieli doskonały pomysł na pokazanie przygód małego Mowgliego. Udało im się przekonywająco pokazać na niedużej w końcu i ascetycznej scenie teatru, dżunglę i walczące o przetrwanie zwierzęta, świat ludzi i konieczność niepodważalnych praw. 305 premiera Teatru Lalki i Aktora w Wałbrzychu to przedstawienie pełne energii, muzyki i woli życia.

Zacznijmy od scenografii: ascetycznej, a przekonywająco przenoszącej widza ze szpitala do dżungli i do wsi ludzi. Widz nawet nie zauważa, kiedy jedno miejsce zamienia się w drugie, a mały chory chłopiec staje się Mowglim z opowieści Kiplinga. zatraca się magicznie, teatralnie granica między jednym a drugim stanem świadomości i małego bohatera, i małego widza. Uzupełniona projekcjami scenografia nie pozostawia wątpliwości, że jesteśmy we właściwym miejscu.

Również kostiumy dają poczucie bliskości postaci i ich realności. Wykorzystane do nich futra, a raczej strzępy futer nie pozostawiają wątpliwości, że mamy do czynienia z dzikimi zwierzętami. Biel zaś sal i postaci szpitalnych wypełnia bez reszty scenę i naszą tak wrażliwą na ból wyobraźnię. Biel tworzy rzeczywistość sceny.

Przedstawienie pełne dynamicznej muzyki i piosenek będących znakomitą częścią opowieści oraz tańca, który jest charakterystyką postaci, określa ich cechy i pokazuje intencje -zaprasza, pozwala zapomnieć otaczającą rzeczywistość i przenieść się na czas jakiś w świat przedstawiony. Osiąga więc to, o co w teatrze chodzi. Aktorzy włożyli kawał pracy pokazując, jak są sprawni w ruchu scenicznym, w tańcu, w śpiewie. Przedzierzgali się wielokrotnie w kolejne postaci.

I chociaż po premierze wyszli do widzów bardzo zmęczeni, wiemy, że takie - i tak dobrze przyjęte - przedstawienie to święto dla aktora.

 

 

...góra strony...